Jawel, het seizoen der tentfeesten is weer begonnen! De Kôle Kermse is alweer voorbij dit jaar en alle andere tentfeesten staan te trappelen. Ik sta niet zo te popelen om die feesten allemaal af te gaan. Ik heb het al eerder gezegd: ik hou niet zo van feestjes. Behalve dan de Ladies Night Mariënheem, die onlangs voor de tweede keer was georganiseerd. Ik heb me weer suf genoten! Glitters mag, stond op de uitnodiging en ik heb mezelf beglitterd. Neem een volle handtas mee, stond op de uitnodiging en ik heb van alles in mijn grootste handtas gegooid. Er is echter altijd baas boven baas: een strijkijzer had ik er bijvoorbeeld niet in maar eén van de andere feestgangsters wel!

Bij een kermis hoort muziek. Het weledel organisatricestrio bracht driestemmig een lied over bepaalde vleeswaren die op die avond niet aanwezig waren. We hadden een frisse start met de bingoronde met “Ja! Borstvoeding!, heb ik!” roepen en “Jij hebt ook Incontinentie!” aanwijzen bij de buurvrouw. Deze werd gevolgd door de muzikale bingoronde, die erg leuk was maar nog best moeilijk. Alles was wel met rood, liefde en harten, dus we streepten liefdevol K3, Nena en de Red Hot Chili Peppers af.  Tussen de bedrijven door kwam ‘de poets’ nog even schematisch uitleggen wat nu eigenlijk het verschil was tussen mannen en vrouwen. Best veel, zo bleek. De volle handtas kwam van pas bij een latere bingoronde waar lippenstift, pepperspray en een rode bh op de kaart moesten worden gelegd. Nee, het strijkijzer was niet nodig. De Tena Lady soms wel, jee wat hebben we gelachen!

Bij een kermis hoort ook een achtbaan. Of een reuzenrad, wat u wil. In ieder geval: hoogtepunten en dieptepunten. Daarvoor hoef ik echter niet naar een kermis. Voor ik mijn hart weer kon ophalen aan de Ladies Night zat ik namelijk vast in dat reuzenrad. Op het dieptepunt. In het donker. Dat is bepaald niet feestelijk, kan ik u vertellen. Alleen: het hoort erbij. Iedereen heeft in zijn of haar leven wel dieptepunten. Dat gaat meestal vanzelf weer over. Zo niet: roep om hulp. Dat heb ik gedaan en met een paar helpende handen kreeg ik het rad weer in beweging. Wat zeg ik: het schóót los en nu ben ik nog een beetje duizelig van die plotse opwaartse krachten.

Misschien scheelt het ook dat het seizoen der tentfeesten samenvalt met de lichte helft van het jaar. Het is langer licht, we krijgen af en toe alweer lentetemperaturen, de bloemen komen op en de bomen lopen uit. Jaaaaaaaa er zijn lammetjes in de wei en ook voor veel koeien breekt het weideseizoen zo zoetjes weer aan. Zonder jas naar buiten kunnen lopen, de warmte van de zon in je gezicht voelen, kijken naar een meesje dat nestmateriaal verzamelt: het zijn kleine geneugten die de kermis van de natuur ons gratis en voor niets levert. Ik ga er soms zomaar van zingen. Dat vinden mijn kinderen dan wel minder feestelijk, maar een kleinigheidje hou je toch.  Dan gaan ze maar buiten spelen, want dat kan nu ook weer veel meer.

Naar buiten! De natuur in waar alles tot bloei komt, naar de tentfeesten of gewoon lekker in de tuin of op het terras zitten. Meedoen in de mallemolen van het leven.

Het komt steeds meer in het nieuws: verwarde personen. Mensen die even van het padje af zijn maar wel ‘los lopen’. Mensen die het even niet meer weten. Mensen die gek worden van hun situatie, van de druk die ze zichzelf opleggen en door anderen opgelegd krijgen, van prikkels om hen heen, misschien ook wel van drugs en/of alcohol die ze misschien juist pakken in een poging zich niet zo rot te voelen.

Tegelijk wordt onze maatschappij met de dag harder. Ambulancepersoneel krijgt kogelwerende vestjes. Vanwege de onvoorspelbaarheid van de verwarde personen die zij behandelen maar ook vanwege de agressiviteit van omstanders. Oh ja, ook vanwege eventuele terroristische aanslagen. Maar die aanslagen hebben we helemaal niet nodig om elkaar het leven zuur te maken. Onverdraagzaamheid en agressiviteit hebben we zo ook al wel.

Ik heb het niet over assertiviteit. Opkomen voor jezelf of wie je lief is, of misschien zelfs wel voor een wildvreemde die je hulp behoeft is prima natuurlijk. Maar er zijn altijd grenzen aan wat je kan vragen of eisen en er is altijd een manier waarop. Die grenzen zijn velen echter ook uit het oog verloren. Sommige mensen eisen ‘I want the world en I want it now’, zowel voor henzelf als op het werk als van instanties algemeen. En andere mensen proberen aan die grenzeloze eisen te voldoen en knappen af om dat ze ver over hun eigen grenzen heen gaan.

De één kan ook meer hebben en meer doen dan de ander – we zijn allemaal namelijk verschillend. Buurvrouw Ietjefietje heeft haar huis piekpijn en kookt de sterren van de hemel. Buurvrouw Weetjewel weet een pittige baan toch gezellig te combineren met haar kinderen. Buurman Ho-eens-even heeft geen baan, is geen perfecte huisman maar kan luisteren als de beste als Ietjefietje of Weetjewel het even niet meer weten. Op die manier voorkomt hij misschien wel dat Ietjefietje in haar lingerie op het balkon gaat dansen in plaats van in haar baljurk of zorgt hij ervoor dat Weetjewel het bij één glaasje wijn bij hem in de keuken houdt in plaats van een hele fles in een thermoskan mee naar het werk.

We hebben allemaal onze sterke en zwakke punten. We hoeven niet altijd sterk te zijn. We hoeven ook niet allemaal sterk te zijn. Ook in het zachte zit veel dat we nodig hebben. Mensen met een burn-out moeten leren om zacht voor zichzelf te zijn en niet maar doorgaan met alles doen wat de omgeving van hen vraagt, of zij van zichzelf vragen. Een elastiekje wat je telkens te ver uitrekt, daar gaat de rek uit of het knapt.

We zijn allemaal verschillend. We hebben allemaal onze eigen sores. Dat kun je niet bij iedereen aan de buitenkant zien. Dat Ietjefietje met twee vingers in de neus een driegangenmenu klaarmaakt wil niet zeggen dat Weetjewel zich aanstelt als ze moeite heeft met de cupcakes voor de verjaardag van haar dochter. Ho-eens-even vreet zich op van de zenuwen als hij met vrouw, kinderen en kleinkinderen naar een pretpark gaat maar repareert fluitend de wasmachine van Ietjefietje. Met een beetje respect voor elkaar, ieders zwakke plekken en ieders sterke kanten komen we zoveel verder.

Ik wens u allen een zachte herfst.

“Jij doet toch Reiki, ofzo?” Nou eh.... bijna. Ik weet wel dat als je niet in het ‘alternatieve’ circuit zit, alles zweverig en op elkaar lijkt, maar ik ben astrologe. Geeft niks – u doet in mijn ogen ‘iets met computers’ of bent bouwvakker waarbij ik geen idee heb wat voor specialisaties u heeft.

Ik hou niet van feestjes. Maar Ladies Night in mijn dorp, dat wil ik niet missen. Ik had twee vriendinnen in mijn kielzog meegesleept en gaan met die banaan! Bij de deur werd al duidelijk dat het Ladies Night was: mannen niet toegestaan, duidde een pictogram aan. Het begon al feestelijk met een roze cocktail die ons aangeboden werd. Heerlijk! En het zag er net zo mooi uit als de dames van de organisatie: zij waren compleet met boa en glitter. Al gauw werd het programma gestart: er werden blind groepjes ingedeeld en aan tafels gezet met prachtige namen als Till Bal, Klaatje Komen en Patty Coat. Op de tafels sfeerverlichting en lekkers.