De wintertijd is weer ingegaan, in de winkeletalages worden de eerste kerstbomen al weer opgetuigd, en dus zal het niet zo lang meer duren dat we sinterklaas weer in gaan halen. In de tijd dat de pieten nog zonder discussie zwart waren van het roet en dat ze gewapend met een roe en jutezak op zoek gingen naar stoute kinderen, hadden zo tegen eind oktober de winkeliers in Mariënheem hun jaarlijkse overleg al weer achter de rug. Er werden dan weer afspraken gemaakt in welke volgorde ze dat jaar hun traditionele “sunterklaosaomd” zouden organiseren. “Sunterklaosaomd” was de benaming van een spelletjesavond waar de nodige krentenbroden, taarten, droge worsten, speculaaspoppen en verder alles wat er in de kruidenierswinkels te koop was, werden ingezet als prijs bij de wedstrijd spelletjes.

Een hele tijd geleden heb ik een kunsthistorica ontmoet. Een erg leuke dame, warm en enthousiast. Puur toeval dat ik haar tegenkwam. En zoals het soms is met toevallige ontmoetingen, met mensen of met dingen, ze heeft invloed op me. Ik heb andere mensen leren kennen, andere visies leren kennen, met een opener blik naar de wereld om me heen leren kijken.

Al twee dagen lang kon Hein zijn bril niet vinden. Hij wist zeker dat hij de bril voor het slapen gaan, zoals iedere avond, op de kapstok had gelegd. Dat is voor hem een vast ritueel waar hij zich altijd stipt aan houdt en toch was zijn bril al 2 dagen zoek. Toos had hem al een paar keer geadviseerd om toch maar naar Boertie te gaan voor een nieuwe, maar daar wou Hein nog niks van weten. Zijn humeur werd er echter niet beter op, zeker niet toen hij een blaar onder zijn kunstgebit op voelde komen. Was er zeker weer een pitje uit de bessenjam onder zijn gebit blijven plakken. Alsof het zo moest zijn, ging het piepertje van zijn gehoorapparaat ook nog af, als teken de batterijen bijna op waren. Wat een gedoe, met al die hulpapparatuur, een knappe vent die daar niet sacherijnig van wordt.

Nog niet zo lang geleden kwam er ogenschijnlijk heel goed nieuws ons mooie dorpje binnen: er staat een pot met geld om de verkeersveiligheid op de N35 te verbeteren tussen Nijverdal en Wythmen/Hoonhorst. Nog beter was het nieuws dat die pot binnen niet al te lange tijd leeg moest. Niet lang daarna kwamen er inloopmiddagen van RijksWaterStaat (RWS) om hun plannen te bekijken. Alle direct aanwonenden waren rechtstreeks uitgenodigd. Onze geweldige verkeerscommissie, die gelukkig altijd op het vinkentouw zit, was zo vrij om ook andere betrokkenen zoals bijvoorbeeld de bewoners van de Keizersveldweg, te mobiliseren. Alle oversteken moesten dicht zo bleek, maar de lang gekoesterde wens voor een parallelweg aan de noordzijde, tussen Mariënheem en Raalte, stond gelukkig ook op de tekening. In ons geval was de oplossing een parallelweg naar de Keizersveldweg, zodat we dan via de Hellendoornseweg bij de Kruidentuin of door de Hakkershoek slingerend, ergens in Haarle de N35 op zouden kunnen. Gelukkig melde RWS er direct bij dat er nog de nodige inspraakbijeenkomsten zouden volgen om in kleinere groepen over de plannen te kunnen verder praten en dat de plannen daarop zo mogelijk aangepast zouden worden. Een parallelweg van de Keizersveldweg naar de oprit bij de familie Hobert konden we wel vergeten, want een extra spoorovergang was “onbetaalbaar”.